Historia parafii

Sobór Archikatedralny Św. Jana Chrzciciela w Przemyślu

W tysiącletniej historii biskupstwa wznoszone były kolejne przemyskie cerkwie katedralne, zmieniała się także ich lokalizacja. Obecnie sobór mieści się w świątyni pojezuickiej, wchodzącej w skład zespołu klasztornego z pocz. XVII w. Pomimo przekształceń dokonanych w 2 poł. XVIII i na pocz. XX w., świątynia zachowała cechy stylowe barokowej bazyliki. Para wież w fasadzie poprzedza trójnawowy korpus. Wydłużone prezbiterium flankują kaplice, za którymi ulokowane są zakrystia i skarbczyk. Ponad nawami bocznymi empory, z wej��ciami od strony budynku klasztornego. Sklepienia wnętrza kolebkowe i krzyżowe. Ściany rozczłonkowane pilastrami o korynckich kapitelach, wspierającymi masywne belkowanie. Przestrzenie nawowe rozdzielone arkadami na filarach. Na osiach naw bocznych portale wejściowe do kaplic. Na sklepieniu w kaplicach siedemnastowieczna sztukateria. Barokowe wyposażenie wnętrza nie przetrwało do naszych czasów. Późniejsze (z pocz. XX w.) przeniesiono do kościoła p.w. ŚŚ. Mikołaja i Stanisława Biskupa opactwa benedyktynek w Jarosławiu. Na miejscu pozostały jedynie ołtarze w kaplicach – ŚŚ. Piotra i Pawła oraz Przeświętej Bogurodzicy.

W 1991 r., kiedy papież Jan Paweł II ustanowił świątynię greckokatolicką katedrą, rozpoczęto prace zmierzające do pełnej konserwacji jej architektonicznej struktury oraz wzbogacenia wnętrza o elementy właściwe wschodniochrześcijańskiej tradycji. Nie prowadziły one do przekształcenia budowli, lecz w pełni wydobyły jej historyczne walory. Zmiany ograniczy����������������������������������������������������������y się do umieszczenia w zwieńczeniu fasady trójramiennego krzyża i zastąpienia łacińskiego monogramu „IHS” greckim odpowiednikiem „IXC”. W otworach okiennych oprawione zostały witraże: Św. Jan Chrzciciel – patron katedralnej cerkwi (w elewacji frontowej), ŚŚ. Konstantyn i Helena (Podwyższenia Krzyża Świętego) oraz ŚŚ. Włodzimierz i Olga – Chrzciciele Rusi. W architektoniczne podziały wnętrza wkomponowano figuralną polichromiaę ścienną. W centralnej części strefy sklepiennej sanktuarium umieszczony został wizerunek Chrystusa Pantokratora – Spasa w Siłach (w Mocach), niżej Komunia Apostołów, a na przeciwległej ścianie, w nawie, ponad chórem śpiewaczym Zaśnięcie Bogurodzicy. W tympanonach bocznych kaplic obrazy odpowiadające ich wezwaniom – ŚŚ. Piotr i Paweł oraz Bogurodzica. Powyżej nich, odpowiednio obrazy: Chrystus przekazujący klucze Św. Piotrowi (na tle bram miejskich Przemyśla) oraz Zwiastowanie Bogurodzicy. Na przeciwległych ścianach naw bocznych Chrystus ukazuj������������������cy się uczniom w drodze do Emaus i Trójca Święta (Gościnność Abrahama). W gzyms obiegający cerkiew u podstawy sklepienia wpisany został cerkiewnosłowianski tekst Modlitwy Pańskiej – ���Ojcze Nasz” oraz słowa „Święty, Święty, Święty Pan Zastępów” (centralnie w sanktuarium). Rozmieszczenie nowych malowide�� ściennych podporządkowane jest symbolice poszczeg��lnych elementów architektonicznych budowli i funkcji jej wewnętrznych przestrzeni, jest zarazem rozwinięciem programu ikonograficznego zrealizowanego poprzez zabytkowe malarstwo tablicowe pozostające w wyposażeniu przemyskiego soboru.

Układ wnętrza świątyni odpowiada wschodniej tradycji, wyodrębniając sanktuarium, główną przestrzeń przeznaczoną dla wiernych oraz niewielki narteks (prytwor). W sanktuarium ustawione są dwie mensy ołtarzowe – prestoł (ołtarz główny) i proskomidyjnik (żertwiennik; tu celebrowana jest pierwsza część Liturgii – Przygotowanie Darów). Granicę przestrzeni sanktuarium akcentuje wysoka przegroda ikonostasowa. W kontemplacji ikon Chrystusa i Jego Świętych stajemy wobec Tajemnicy sprawowanej przy ołtarzu.

Archikatedralny ikonostas powstał w latach osiemdziesiątych XVII w., dla cerkwi klasztornej w Szczepłotach koło Krakowca. Po kasacie monasteru (1788 r.) trafił do drewnianej cerkwi p.w. Św. Mikołaja w Lubaczowie, pó��niej do nowej, murowanej świątyni w tym mieście. Stamtąd w 1979 r. przeniesiony został do lubaczowskiego Muzeum, aby w 1993 r. zająć miejsce w przemyskim soborze Św. Jana Chrzciciela. Należy on do najlepszych zachowanych dzieł siedemnastowiecznego, zachodnioukraińskiego malarstwa cerkiewnego. Świetność przywróci����a mu gruntowna konserwacja przeprowadzona w l. 1994 ����� 1999. Wprowadzając ikonostas do cerkwi poszerzono go o skrajne osie, w kt��rych znalazły się m.in. zabytkowe ikony namiestne Ś��. Jana Chrzciciela (chramowa; z cerkwi w Piątkowej) i Josafata Kuncewicza (z cerkwi w Rudawce). Było to podyktowane wzgl��dami kanonicznymi i estetycznymi – umieszczenia ikony patronalnej oraz przesłonięcia sanktuarium na całej jego szerokości. Rozbudowa nie wiązała się z ingerencją w zabytkową strukturę ikonostasu. Wielostrefowa przegroda posiada osiową kompozycję o bogatym snycerskim rozczłonkowaniu ramy, opartym na barokowych i późnorenesansowych formach zdobniczych, z arkadą w kształcie trójliścia ponad carskimi wrotami oraz podwyższonym łukiem zamykającym centralną ikonę Deesis. Spiętrzone ku osi ikonostasu kartusze prorockiego rzędu tworzą rodzaj tympanonu. W historycznej czę����ci ikonostasu, w rzędzie ikon namiestnych znajdują się: Bogurodzica Hodigitria, Chrystus Pantokrator, Zwiastowanie i Narodzenie Bogurodzicy. Carskie wrota ażurowe, z przedstawieniami Ewangelistów i Zwiastowania w medalionach. W ich ościeżach ŚŚ. Jan Z������������������������otousty i Bazyli Wielki. W arkadzie, ponad wrotami, wizerunki Ś��. Mikołaja i Grzegorza Teologa, flankuj��ce obraz Chrystusa Najwyższego Kapłana. Na północnych drzwiach diakońskich (rekonstruowanych) obraz Arcykapłana Melchizedeka. W ościeżach ŚŚ. Archidiakoni: Wawrzyniec i Szczepan. W arkadzie trzy Serafiny. W supraporcie, ponad łukiem arkady, obraz Tr����jcy Świ��tej. Na po��udniowych drzwiach diakońskich Archanioł Michał. W ościeżach Archaniołowie Gabriel i Rafał. W arkadzie Bogurodzica Panagia w asyście Archaniołów. W supraporcie, powyżej łuku, obraz Zburzenia Sodomy. Rząd świąteczny Niedziel Pięćdziesiątnicy tworzą obrazy: Niewierny Tomasz, Marie u Grobu, Uzdrowienie Paralityka, Chrystus i Samarytanka przy Studni, Uzdrowienie Ślepca, Sobór Nicejski (Piotr Aleksandryjski przed Chrystusem). W centrum tego cyklu Mandylion (Chrystus Acheiropoietos – Chusta Abgara). W rzędzie głównych świąt roku liturgicznego: Narodzenie Bogurodzicy, Wprowadzenie Bogurodzicy do Świątyni, Boże Narodzenie, Chrzest Chrystusa, Spotkanie Pańskie, Zwiastowanie Bogurodzicy, Ostatnia Wieczerza, Zstąpienie do Otchłani, Wniebowstąpienie Pańskie, Wjazd do Jerozolimy, Zesłanie Ducha Świętego, Przemienienie Pa��skie, Za��nięcie Bogurodzicy. Wyżej Wielka Deesis apostolska, z centralną ikoną tronującego Chrystusa, ku któremu zwracają si���� orędownicy ludzi – Matka Boża i Św. Jan Chrzciciel. Głównymi obrazami zwie��czenia są Bogurodzica ����� Wcielenie oraz ��������Ś. Antoni i Teodozy Peczerscy. Po bokach, w tondach zdobionych ażurową snycerką wizerunki Prorok��w. Po stronie północnej: Mojżesz, Salomon, Aaron, Jeremiasz, Gedeon, Jakub, Melchizedek; po południowej: Dawid, Zachariasz, Izajasz, Habakuk, Daniel, Baruch i Ezechiel. Oryginalna Pasja nie przetrwała do naszych czasów. Jej miejsce zajęła siedemnastowieczna sylwetowa ikona Ukrzyżowania (z cerkwi w Opace). Predelle zdobi snycerka w formie konsol i rozet kwiatowych. Zabytkowe ikony z XVII i XVIII wieku, służące uzupełnieniu ikonostasu oraz umieszczone w nawie i sanktuarium świątyni, pochodzące z wyposażeń cerkwi przemyskiej eparchii, przekazało Muzeum – Zamek w Łańcucie.

Za prestołem tron biskupi wykonany dla władyki Konstantyna Czechowicza w kon. XIX w. W kaplicach bocznych ołtarze z początku XX w., powstałe w pracowni Ferdynanda Majerskiego. We wschodniej, z obrazami ŚŚ. Piotra i Pawła. Na ścianach tej kaplicy eksponowane są: płaszczanica – wizerunek Chrystusa w Grobie oraz sztandar Arcybiskupa Przemysko ����� Warszawskiego. Przed kaplicą, ikony i relikwie Błogosławionych M��������czenników – Josafaty Hordaszewskiej i Emiliana Kowcza. W kaplicy zachodniej ołtarz wzorowany na jasnog��rskim, ongiś z kopią ikony częstochowskiej, od 1993 r. z siedemnastowieczną ikoną Bogurodzicy Hodigitrii, wg tradycji pochodz����cą z cerkwi w Pac��awiu. Na mensie ołtarzowej wystawione relikwie Krzyża ����������������więtego, Św. Mikołaja, Św. Josafata Kuncewicza (relikwiarz dłoni i omoforion) oraz Św. Męczenników Pratulińskich. Znajduje się tutaj także pastorał biskupa K. Czechowicza, mitra biskupa J. Kocyłowskiego, p��aszczanice Chrystusa i Bogurodzicy. Na ścianach kamienne epitafia biskupów – Św. J. S. Pelczara oraz sufragana K. J. Fischera. W krypcie pod kaplic�� szczątki władyków przemyskich – M. Ryłły i J. Śnihurskiego oraz łacińskiego biskupa K. J. Fischera. Przed kaplicą ikony Bogurodzicy i Chrystusa. Historyczne ikony z nieistniejących cerkwi ulokowano na pilastrach, w najbliższych ikonostasowi arkadach: od wschodu Św. Mikołaj (w 1784 r. przeniesiony do ówczesnej katedry z płonącej cerkwi p.w. Św. Mikołaja przy ul. Basztowej); od zachodu Św. Paraskewa (XVIII w. ikona z Leszczawki). Pozostałe ikony na filarach w nawie wykonane współcze��nie, ukazują Świętych i B��ogos����awionych tysiącletniej Cerkwi Ukraińskiej. Od wejścia ku ikonostasowi, na powierzchniach czołowych: Borys i Hleb, Włodzimierz i Olga, Cyryl i Metody, Antoni i Teodozy Peczerscy; na powierzchniach bocznych: Andrzej Szeptycki, Josyf Slipyj, Emilian Kowcz, Mikołaj Czarnecki, Josafat Kocyłowski i Grzegorz Łakota. Na ścianach naw bocznych współcześnie malowane ikony Męki Pa����skiej (Drogi Krzyżowej).

W pobliżu wejścia, w pilastry wmurowane zosta����y tablice upamiętniające: 1000 – lecie Chrztu Rusi, 400 – lecie Synodu Brzeskiego, męczenników ksi��ży diecezji przemyskiej z l. 40 – tych XX w., przesiedleńczej Akcji „Wisła��� w 1947 r. W narteksie granitowa tablica poświęcona dr O. Antoniemu Józyczyńskiemu. Przed głównym wejściem dwie brązowe tablice: upamiętniająca słowa papieża Jana Pawła II, o przekazaniu świątyni na własność Kościoła Greckokatolickiego i ustanowieniu jej katedrą Diecezji Przemyskiej oraz wymieniająca tytuł świątyni (przed nadaniem jej godności archikatedry – w 1996 r.).
Przy kamiennych schodach wiodących do głównego portalu cerkwi rzeźby ŚŚ. Ojców Kościoła Powszechnego: Metodego i Cyryla (na zewnętrznych cokołach) oraz Bazylego Wielkiego, i Jana Złotoustego (na wewnętrznych cokołach). W niszach górnej części fasady, rokokowe figury Ś��. Ignacego Loyoli i Franciszka Ksawerego, wykonane w l. 1771 – 1772 przez Jana Kruszanowkiego.
Na placu, przy soborze dzwonnica z 2002 r. W jej arkadach rzeźby Ś��. Olgi i Włodzimierza, podobnie jak figury przed portykiem wykute w pracowni Juliana Markowskiego we Lwowie, w l. 1880 – 1884. Na dzwonnicy historyczne dzwony: Św. Jan i Św. Piotr oraz nowy Św. Stefan.
Ilustracje:
– Wzgórze zamkowe w 1 poł. XII w. (rotunda i cerkiew Wołodara).
– Sobór w poł. XVII w.
– Antymins bp. Jana Małachowskiego, tempera na płótnie (po 1675 r.).
– Wieża katedralna (1776-1777).
– Sob��r w 1 poł. XX w.
– Ewangeliarz Przemyski (XVI w.), Św. Ewangelista Marek, tempera i z��oto na pergaminie.
– Centralne ikony cyklu Deesis katedralnych ikonostasów – obecnego (4 ćw. XVII w.) oraz wykonanego przez Andreasa Grolla (1884 r.).
– Ikony cyklu Niedziel Pięćdziesiątnicy (ikonostas, 4 ćw. XVII w.).
– ��w. Bazyli Wielki (ikonostas, 4 ćw. XVII w.).
– Św. Josafat Kuncewicz (1 poł. XVIII w., w ikonostasie).
– Św. Jan Złotousty (ikonostas, 4 ćw. XVII w.).
– Bogurodzica Hodigitria – Pacławska (XVII w.).
– Bł. Josafat Kocyłowski Biskup Przemyski (2001, Irena i Andrzej Skrutowycz).
– Św. Cyryl Apostoł Słowian (1880 – 1884, Julian Markowski, Lwów)

Katedry Kościoła Wschodniego w Przemyślu

wyglad zespademrewers.jpg992 ��� Przypuszczalna data budowy pierwszej cerkwi na terenie przemyskiego grodu – rotundy p.w. Przeświętej Bogurodzicy.
poł. XI w. – Istnieje wschodniochrze��cijańskie biskupstwo w Przemy��lu, należ����ce do najstarszych na Rusi, podległe metropolii w Kijowie. Funkcję katedry pełniła wówczas grodowa rotunda.
1119 – 1121 – Książę Wołodar wznosi na wzg��rzu zamkowym sobór katedralny p.w. Narodzenia Św. Jana Chrzciciela, budowlę z kamienia, jednokopu����������ową, o trzech apsydach w masywie sankruarium. Jan Długosz wspomina o jego istnieniu w 1124 r. O znaczącej pozycji biskupstwa i księstwa przemyskiego w systemie władzy cerkiewnej i świeckiej na Rusi świadczą bezpośrednie kontakty z Konstantynopolem, potwierdzone w 1104 r. małżeństwem córki Wołodara (nosz��cej w Bizancjum imię Irena) z królewiczem Andronikiem – synem cesarza Aleksego I Komnena. Pierwszy znany z imienia biskup przemyski – Antoni, wcześniej także arcybiskup Nowogrodu, używa�� obu tytułów pozostając na przemyskiej stolicy (1212 – 1225).
1412 – Dekretem królewskim, sob������r katedralny przekazany został na kościół rzymskokatolicki, a 1461 r. rozebrany. Utrata cerkwi katedralnej na zamku spowodowała, że czasowo funkcję tę przejęła klasztorna cerkiew p.w. Zaśnięcia Bogurodzicy w dzielnicy Wilcze. Zamiejską rezydencją biskupią stał się tamtejszy monaster oraz klasztor w Świętym Spasie koło Sambora. Z tego powodu pojawia się odtąd tytulatura: „biskup przemyski i samborski”.
1452 ��� Archiwalna wzmianka o cerkwi p.w. Św. Jana Chrzciciela w przemyskiej dzielnicy Władycze. Ponowny powrót biskupów do Przemyśla nastąpi���� dzięki władyce Atanazemu Bireckiemu, który w 1460 r. wykupił teren w pobliżu Bramy Lwowskiej i opuszczoną ormiańską kaplicę p.w. Św. Jana, aby zbudować tam katedr��������.
1464 – Budowa drewnianego soboru katedralnego p.w. ������w. Jana Chrzciciela na Władyczu, którego istnienie potwierdzają źr��dła w 1483 r. Cerkiew ta sp����on��������a w 1535 r.
1535 ������� Budowa nowej cerkwi sobornej na Władyczu, murowanej z ceg��y, z trzema apsydami w masywie sanktuarium oraz jedną centralną kopułą, o cechach stylowych późnogotyckich i renesansowych. We jej wnętrzu umieszczono ikonostas oraz prestoły, a w 1543 r., na ścianach nawy sportretowani zostali biskupi przemyscy. W l. 1776 – 1778 wizerunki te skopiowa�� na płótnach O. Mikołaj Tereiński i opatrzył barokowymi tekstami epitafijnymi (obrazy przetrwały do dzisiaj).
1596 ��� Synod w Brześciu, na którym potwierdzono powrót Cerkwi Kijowskiej do jedności z Kościołem Powszechnym. Wbrew wcześniejszym deklaracjom, w opozycji pozostali biskup przemyski Michał Kopysteński i biskup lwowski Gedeon Bałaban, którzy następnie w swoich diecezjach skutecznie przeciwstawiali si�� działaniom zmierzającym do wprowadzenia tam Unii. Późniejsze naznaczenie dla diecezji przemyskiej rów¬nież biskupa unickiego w osobie Atanazego Krupeckiego (1610 r.) rozpoczęło okres „dwuwładzy”. Kres tej sytuacji położyło dopiero przystąpienie do Unii biskupa Innocentego Winnickiego w 1691 r., który przejął pełnię władzy w diecezji przemyskiej. W XVII w. biskupi uniccy przez długi okres rezydowali poza Przemyślem, m. in. w Jaros����awiu i Szlachtowej na Łemkowszczy��nie, natomiast dyzunicki władyka Antoni Winnicki, w l. 1667 – 1675 przebywa���� w Sanoku, co było powodem do��������czenia do biskupiej tytulatury także przymiotnika �����sanocki”.
1762 – Synod diecezji przemyskiej, na którym biskup Atanazy Szeptycki podniósł sprawę budowy nowej katedry, seminarium i pałacu biskupiego. Na wzniesienie tych budynków otrzymał zgodę króla Stanisława Augusta Poniatowskiego.
1776 – 1777 – Budowa wieży katedralnej, jako elementu zaplanowanego, rokokowego zespołu katedralnego.
1778 – 1785 – W czasie budowy katedrę zlokalizowano w bazyliańskiej cerkwi p.w. Świętej Trójcy (róg ulic Słowackiego i Basztowej).
1780 – Rozbiórka dawnej katedry.
1781 – Cesarz Józef II, wstrzymał budowę rokokowej katedry, skonfiskował wieżę Św. Jana, plac katedralny i zgromadzone tam materiały budowlane.
1784 – Przekazanie przez zaborcę świątyni po skasowanym zakonie Karmelitów Bosych na greckokatolicką katedrę.
1785 – Wstępne remonty i adaptacje świ��tyni oraz pierwsze naboże��stwa.
1860; 1880 – 1884 – Przebudowa i adaptacja katedry. Budowa neorenesansowej kaplicy Św. Mikołaja oraz wzniesienie centralnej kopuły. Wprowadzenie do wnętrza wysokiego ikonostasu autorstwa Andreasa Grolla. Ustawienie przed frontem świątyni zespo������u rzeźb ŚŚ. Ojców Kościoła.
1946 ��� Obrady tzw. synodu lwowskiego i bezprawna likwidacja Kościoła Greckokatolickiego. Władze komunistycznej Polski i Związku Radzieckiego zakazują mu prowadzenia wszelkiej działalności. Aresztowania biskupów i duchowie��stwa, konfiskata przemyskiej katedry.
1989 – Uznanie Ko��cioła Greckokatolickiego przez demokratyczne władze Rzeczypospolitej.
1991 – Papież Jan Paweł II powołuje na tron odnowionej diecezji przemyskiej pierwszego po 1946 r. greckokatolickiego biskupa – Ks. mitrata Jana Martyniaka i ustanawia pojezuicki ko��ciół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa greckokatolickim soborem katedralnym p.w. Św. Jana Chrzciciela. Architektura tej zabytkowej świątyni, wybudowanej w l. 1627 – 1671 p.w. Św. Ignacego Loyoli, ostatecznie ukształtowana została w l. 1769 – 1773.
1996 ��� Nadanie cerkwi tytułu soboru archikatedralnego oraz ustanowienie diecezji przemysko – warszawskiej archidiecezją i metropolią.
1996 – 2002 – Prace remontowe i adaptacyjne architektury oraz wnętrza świątyni. Wprowadzenie ikonostasu z końca XVII w. i innych elementów cerkiewnego wyposa��enia. Wzniesienie arkadowej dzwonnicy. Zawieszenie dzwonów: Św. Jan, Św. Piotr i Św. Stefan oraz ustawienie zabytkowych rzeźb ŚŚ. Olgi i Włodzimierza – Chrzcicieli Rusi.
2010 ��� Budowa nowych schodów w elewacji frontowej z wkomponowaniem XIX w. rzeźb ŚŚ. Ojców Kościoła, Liturgistów – Bazylego Wielkiego i Jana Z������otoustego oraz ŚŚ. Apostołów Słowian – Cyryla i Metodego.

Greckokatolicka Parafia Archikatedralna p.w. Św. Jana Chrzciciela w Przemyślu
opracowanie: Eugeniusz Zawa��eń, Jarosław Giemza.

Proboszczowie katedry:

ks. Petro Nazarewicz 1828-1837
ks. Andrij Petrasewicz 1837-1847
ks. Teodor Łukaszewski 1847
ks. Hryhoryj Hałecki 1847-1869
ks. Iwan Ilnycki 1869-1871
ks. Benedykt Litynski 1871-1885
ks. Julian Kuiłowski 1885-1887
ks. Myron Podołyński 1887-1898
ks. Iwan Stryjski 1898-1900
ks. Ołeksander Zubrycki 1900-1912
ks. Wasyl Łewycki 1912-1918
vacat 1919-1924
ks. Mychajło Mryc 1924-1925
ks. Wołodymyr Hmytrasewicz 1925-1941
ks. Wasyl Hrynyk 1941-1946

W 1946 roku ks. Wasyl Hrynyk musiał uciekać z Przemyśla przed aresztowaniem przez komunistyczne służby „bezpieki”. W latach 1947-1957 życie parafii katedralnej zamarło. Ks. Wasyl Hrynyk jako proboszcz katedry na wygnaniu przebywał w Cyganku-Żelichowie, gdzie nieustannie prowadził działalność. Aresztowany w 1953 roku spędził w więzieniu 3,5 roku, – na wolność wyszedł w 1956 roku. Mimo inwigilacji i prób zastraszania w 1967 roku, powrócił do Przemy��la, gdzie pełnił nadal funkcję proboszcza parafii katedralnej a�� do 1975 roku.

W latach 1957-1967 działalność duszpasterską w Przemyślu prowadzili: ks. Sylwester Krupa wykonujący obowiązki proboszcza parafii z polecenia ks. mitrata W. Hrynyka generalnego wikariusza 1957-1960
o. Melecjusz Bili����ski OSBM, p.o. proboszcza parafii 1961-1962
o. Borys Bałyk OSBM, p.o. proboszcza parafii 1962-1964
ks. Andrzej Szagała, p.o. proboszcza parafii 1964-1966
ks. Wasyl Hrynyk proboszcz parafii i wikariusz generalny 1967-1975
ks. mitrat Teodor Majkowicz, mianowany dekretem z 1975 przez prymasa S. Wyszy����������skiego proboszczem parafii. Był proboszczem parafii katedranej do momentu powołania go na biskupa diecezji wrocławsko-gdańskiej w 1996.

ks. mitrat dr Eugeniusz Popowicz 1996-2013 (21.12.2013r. sakra biskupia)
ks. protojerej Bogdan Kruba 2014-2015
ks. protojerej mitrat Bogdan Stepan od 1 lipca 2015r.